Znałem może 2-3 kawałki tego zespołu i wiedziałem, że gra w nim Tomasz Lubert czyli współtwórca sukcesu Virgin oraz Dody. Wielkim fanem raczej więc nie jestem, jednak świetny koncert sprawił, że dziś znam już trochę więcej utworów tego zespołu. Przypomniałem sobie też, że swego czasu natknąłem się na grupę Superpuder, która jak się później okazało poprzedziła powstanie Video.
Trzeba przyznać, że zespół dał świetny show i choć Luberta nie ma już w składzie, to muzycy znakomicie porwali ludzi do wspólnej zabawy. Najbardziej rozbroiła mnie sytuacja, w której wokalista zaprosił widzów na scenę, a sam powędrował na widownię, nie przerywając wykonywanego utworu. Nie ma co – zupełnie inaczej odbiera się koncert, który wykonawcom sprawia tyle samo frajdy co słuchającym… A tak było właśnie z Video…

No i mały fragment twórczości Video..

Wracamy do Dni Kwidzyna i koncertu Katerine. Przyznam, że nie spodziewałem się żadnych rewelacji po występie tej belgijskiej wokalistki, która była gwiazdą sobotniego wieczoru. Znałem bowiem tylko “Ayo Technology” ina tym kończyła się moja znajomość jej repertuaru… Katerine Avgoustakis jednak zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie i miło jest się czasem tak zaskoczyć.

Okazało się bowiem, że znam jeszcze choćby “Treat Me Like A Lady” i kilka innych utworów… Piękna dziewczyna, sympatyczny koncert i dobrze bawiąca się publiczność – czego można chcieć więcej. Na deser kilka słów po polsku, zaśpiewana w naszym języku piosenka Kasi Wilk “Pierwszy raz“, a także zabawa na scenie z dwójką ludzi wyciągniętą z publiczności.

I choć wiem, że niektórym nie podobał się jej występ – dla mnie koncert był jak najbardziej udany. Po raz pierwszy na Dniach Kwidzyna wystąpiła zagraniczna gwiazda (spoza zaprzyjaźnionych miast partnerskich) i co tu dużo mówić, organizatorzy trafili chyba w dziesiątkę.

Dla tych co nie kojarzą – video

=

Nie chce mi się już wybierać zdjęć z koncertu Afromental. Wrzucam więc to co jest, a może z czasem dorzucę jeszcze kilka ujęć. Co do samego występu trudno mi cokolwiek powiedzieć, bo niewiele z niego zapamiętałem.  Grali chyba dobrze, a publika była poruszona samym pojawieniem się jednego czy drugiego muzyka.

Muszę też uczciwie przyznać, że nie jestem jakimś wielkim fanem i może dlatego największym zaskoczeniem było dla mnie to,  że oni grają! Z twórczości zespołu znam tylko dwa kawałki,  w których przedstawiany jest on raczej  jako boysband i może stąd moje przeświadczenie. Znanych mi kawałków jednak jakoś nie wyłowiłem. Poza tym byłem tam dość krótko – bo bardzo szybko zabroniono nam fotografować z fosy.

Podczas całych tegorocznych Dni Kwidzyna był to jedyny wykonawca, którego menagement zastosował takie ograniczenie. No cóż, widać niektórzy są bardziej “w cenie”. W przypadku takich gwiazd jak: Ptaky, Video, Łzy czy Katerine – można było fotografować bez przeszkód cały występ. No ale to tylko szczegół…

A więc tak… minął rok, a tutaj raczej niewiele się działo…
Dlaczego? No cóż…z różnych powodów, o których nie ma co tu pisać. Na pewno wina leży po mojej stronie i mam nadzieję, że tym razem jakoś to ruszy i wpisy będą bardziej systematyczne… Trampoliną do wznowienia są tegoroczne Dni Kwidzyna…

Dla mnie bardzo udane pod względem koncertowym, bo akurat na tych wydarzeniach głównie skupiłem swoją uwagę. Żeby nie przesadzać z opisami podzieliłem to na poszczególne wydarzenia – dziś piątkowy koncert grupy Ptaky. Uczciwie muszę przyznać, że trochę spóźniłem się na występ, a większość koncertu wysłuchałem pod piwnym parasolem w towarzystwie dość krytycznie nastawionej brygady kwidzyńskich słuchaczy…

W efekcie byłem odosobniony w swych poglądach, że chłopaki grają uczciwy, dobry koncert. Tak więc po chwili koncert stał się pretekstem do dywagacji o wyższości muzyki jednej nad drugą oraz twórczości tego nad jeszcze innym… Cóż – czasem tak bywa… Mimo wszystko nadal uważam, że Ptaky dali radę.

No a poniżej chyba największy hicior grupy Piotra Łukaszewskiego…

Do tematu “mroźny/zimowy portret” realizowanego na wewnętrzny konkurs Foto Kwidzyn podchodziłem trzykrotnie. Za każdym razem zmieniałem zarówno koncepcję oraz modelkę, a końcowy efekt i tak nie pokrył się z moimi początkowymi zamierzeniami.

No cóż, trzeba po prostu być bardziej przewidywalnym następnym razem…

Niemniej jestem bardzo wdzięczny Małgosi, że zgodziła się pozować do tych kilku fotografii. Mam nadzieję, że widać na nich chociaż trochę zimowego chłodu…

Dzięki spontanicznej akcji wybrałem się na krótki zimowy plener do Janowa. Nie potrafię robić pejzaży, ale zimowa aura ma w sobie jakiś taki niezaprzeczalny urok… Chciałem więc spróbować swoich sił z tą materią. I choć efekt zdjęciowy tylko potwierdził moją początkową tezę – to nie zrażam się tym…

Może być już tylko lepiej

Po dość długiej przerwie wracam… Dlaczego akurat tym? Niestety nie ma w tym większej ideologii – po prostu czymś trzeba…

W Kwidzynie odbyła się XIII edycja Ogólnopolskiej Giełdy Piosenki Poetyckiej “Wieczorne Nastroje”. Jury w składzie: Jarosław Wasik, Jacek Borcuch, Barbara Stępniak-Wilk wysłuchało 11 półgodzinnych recitali uczestników konkursu i po podobno burzliwej debacie ogłoszono werdykt.

Zwyciężyła Karolina Popczyk z Dąbrowy Górniczej, drugie miejsce przypadło Joannie Pilarskiej z Poznania, a trzecie – Marcie Lisiewicz z Poznania. Wyróżnienie otrzymała także kwidzynianka Alicja Bielicka.

Szczerze mówiąc ze wszystkich laureatów najbardziej podobała mi się Marta Lisiewicz i to jej przyznałbym główną nagrodę.
Dziewczyna jest naprawdę niesamowita i na scenie ucieka od stereotypu poezji śpiewanej: czarny strój, smutna mina i smętne śpiewanie o bólu i cierpieniu. Może też dlatego Marta od początku do końca skupia na sobie uwagę słuchacza i na tym co mówi lub śpiewa. Ktoś powiedział, że jej występ trąci trochę kabaretem. Może coś w tym jest, choć trudno mi się z tym zgodzić. Dla mnie był to najbardziej intrygujący występ tego konkursu i jeśli ktoś będzie miał kiedyś okazję jej posłuchać – polecam gorąco

Szkoda również, że werdykcie konkursowym pominęło pierwszego zagranicznego uczestnika kwidzyńskiego konkursu. Jekaterina Vadanosova (zdjęcie główne) z zespołem “Alta mente” przyjechała z Białorusi i śpiewając w swoim ojczystym języku urzekła chyba wszystkich oprócz jurorów. Nie tylko swoją niebanalną urodą, ale również ciekawym głosem oraz muzyką. Spora zasługa w tym muzyków “Alta mente”, a wśród nich Christyny Skrygan czarującej swoją grą na cymbałach.

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Po raz trzeci trafiłem na inscenizację bitwy pod Grunwaldem. Tym razem jednak dotarłem przed bitwą i oglądałem przedstawienie jak normalni ludzie. Jednak gdy już znaleźliśmy dobre miejsce, okazało się, że wszyscy oglądają ją na siedząco, więc szału na zdjęciach nie ma. I tak dobrze, że cokolwiek udało się zrobić. Niestety trudno jest trafić coś pomiędzy lasem rąk z aparatami i kamerami oraz ustawicznymi wycieczkami technicznych.
Trochę rozwalali mnie ci z kamerami. Czy oni potem będą oglądali w domu cały zapis bitwy? Usiądą całą rodziną i co – bedą to oglądać? Obraz z trzęsącej się ręki? Jest to o tyle dziwne, że TVP Historia nadawała z tego bezpośrednią relację, więc można było sobie po prostu nagrać. No ale może się nie znam

I ten denerwujacy wszystkich helikopter…

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Dzień po wizycie Waldemara Pawlaka – w Kwidzynie odbył się coroczny festyn IP. W programie jak zwykle, konkursy, turnieje, piwo, żarcie oraz muzyka. W tym roku były to zespoły: Etna Kontrabande oraz Dżem. Ten pierwszy zespół miałem przyjemność poznać osobiście, bo w pewnym momencie razem z Jarkiem Pacankiem – liderem dopiero rodzącej się wówczas jeszcze Etny, pracowaliśmy w jednej firmie. Potem zespół wygrał kwidzyński Kerygmat i wszystko ruszyło z kopyta… I choć grają dziś zupełnie inaczej – fajnie, że robią to nadal. Co do Dżemu to dziwna historia – bo ja nie jestem ich jakoś wielkim fanem. znam kilka piosenek, ale to zazwyczaj dzięki temu, że wszyscy je grają i śpiewają. Tak właśnie poznałem Whisky czy Wehikuł Czasu Niemniej zawsze jest to zespół, który świetnie wypada na koncertach… i tak było też tym razem.